Fotografowanie Kwidzyna, to szczególnie trudne zadanie dla wszystkich tych, którzy znają prawie każdy zakamarek miasta.
Tysiące zdjęć, zapakowane wirtualne galerie i ciągle poszukujący lokalnego tematu amatorzy z cyfrówkami w garści.
Z ciekawością oglądam zdjęcia robione w naszym mieście przez przyjezdnych, śledząc, jakie to widoki sprowokowały ich do spustu migawki. Zazwyczaj przymierzają się do tych samych rozpoznawalnych ujęć znanych budowli i wedut, co wielu z nas „obpstrykało” już każdej pory roku o każdej porze dnia i w każdym wariancie pogody.
Najbardziej brakuje mi tego, co najwięcej mówi o mieście, i co jest chyba najtrudniejsze, czyli zdjęć ludzi. Takich z ulicy, z lokali, i nieupozowanych, by przekazywały prawdziwy i żywy obraz miasta.
Sam nie umiem takiej fotografii, a po parokrotnym już obsztorcowaniu mnie przez osoby, które zresztą nieproszone wtargnęły mi na ulicy do kadru, zaprzestałem tego procederu. (Za każdym razem były to jakieś urażone „paniusie” nieżyczące sobie.

Dzisiaj znalazłem kwidzyńskie zdjęcia pewnego turysty. Tych zdjęć pewnie zrobił wiele, ale jego wybór (nie licząc mozaiki), który pokazał w swoim foto-blogu mógłby chyba dotyczyć każdego innego miasta. hr. Icio

Sam ostatnio o tym myślałem.. ale w street w Kwidzynie jakoś nie jest dla mnie ciekawy. Chociaż dziś wracając z pracy (chodzę z buta, na jakiś czas jestem bez auta) wpadło mi do głowy kilka pomysłów na zdjęcie, jutro mam zamiar zabrać ze sobą aparat, analoga, bo ostatnio najbardziej mnie taka fotografia kręci. Może zaprezentuje niedługo efekty.

I tutaj, niestety, muszę się zgodzić. W trakcie robienia filmiku "Kwidzyn, moje miasto" http://www.youtube.com/watch?v=HdlG9-J0cPU moim celem były głównie postaci. Ale, jak to bywa..."Pan z jakiej telewizji?" "Z żadnej, tak filmuję dla siebie" "Ale do jutuba?" "Może będzie, ale jeszcze nie wiem" "Jak by było to mnie pan nie łapaj bo się w sądzie spotkamy!" "Dobrze, nie będę Pana łapał" "Ku...a, nakupowali se aparatów i siem chwalom" I efekt końcowy wyszedł jak wyszedł... Znów budowle... Choć dziękuję nielicznym żywym z całego serca...
Życie. Czego się boimy? Może jesteśmy akurat na spacerze z kochanką? Nie wiem. Fakt jest faktem, że oglądając jakikolwiek materiał nie zwracamy uwagi na osoby. Jeżeli już kogoś rozpoznamy, krzykniemy "Ooo, Karol, a się załapał do telewizji...!" i zapominamy...
Miasto staje się coraz bardziej anonimowe. I nie robimy nic aby to zmienić. Swoją drogą, kto zna większość swoich sąsiadów oprócz grzecznościowego "dzień dobry"?
Mało ich...

brzydal doskonale Cię rozumiem, ale wybacz nie będę komentował zachowań naszego społeczeństwa

Przypomniało mi się ze widziałem jakiś czas temu ciekawy film.. zobaczcie jak ludzie kiedyś reagowali na kamerę:





BTW, ten turysta, którego zdjęcia są w 1 poście to mój ulubiony wykładowca z naszej PSW, bardzo ciekawa osobowość

Aha.. dodam tylko (bo nie widać opisu z YT), że ten film nakręcono w Warszawie w maju 1939r, pokazuje on dzielnicę żydowską.

Tak, kiedyś kamera budziła ogromne zainteresowanie. Jeszcze nie tak dawno można było zrobić podobny film. Ale w ostatnich latach, gdy ilość kamer przerosła ilość obywateli (telefon, aparat foto, itp) jakoś zrobiliśmy się zazdrośni o swój wizerunek. Ale, co dziwne, wystarczy pokazać się z kamerą, choćby na jakiejś imprezie plenerowej, ot taki Sylwester pod teatrem i już inaczej reagujemy-machamy, pozdrawiamy, wygłupiamy się. Nawet się nie zastanawiamy, gdzie owy wizerunek zostanie przedstawiony. Dobrze, że chociaż wtedy nie "świrujemy" z ochroną wizerunku. Realizatorzy mają wówczas możliwość zrobienia chociaż pamiątki. Ot choćby takiej: http://www.youtube.com/watch?v=Gllwfptu4qo Materiał z zeszłego roku. W tym balowałem ze szwagrem (hard) i jeszcze nie opanowałem nakręconych wówczas scen, ale stabilizacja obrazu, którą zazwyczaj mam wyłączoną, miała poważne wyzwanie.

Ponad trzydzieści lat temu, wchodząc z aparatem i kamerą do sklepu w Kwidzynie, słyszałem często na powitanie guten Tag

Dlatego panowie proponuje częste wesela ,tu sobie można poszaleć z kamerką i aparatem i nikt o to nie ma żalu..